ٍstudent of Ferdowsi university
دوسـتشدارم، غمـش در سینه باشد یا نباشد صـورت مـاهـش در ایـن آیـیـنـه باشـد یا نباشـد یـادی از ایـن عـاشـق دیـریـنـه بـاشـد یا نبـاشد جـای مـن آغـوش ایـن سنگینـه باشـد یا نباشد روی تـنـهـایـیام پرنـــده نشســت بـت مـن جـان گـــرفــت ابـراهـیــم شبنـماست او، وضو نمــیخواهـد خونپیغمبرانبه شیشــهی اوست رو به هر سو که میکنم او هست چشمهایم به دست اوست هنــوز بـت مــن را تـبـــر نمـــیشـکـنــــد کار من مشکــل اسـت ابــراهـیــم بت من چون بت تو سنگـی نیست چـشــم و ابــرو نـمیزنـد بـت تــــو حـرفهــای مــرا نمــیفـــهمــــی تـا تـو بـاشـی و بـتپـرسـتـیـــــدن چشمهایت نمانده پیشکســـــی شده اندیشهی کسی خـــورهات؟ مثـل دیــوانـههــا نـگــاه کـنـــــی؟ لاف پــیـغــمــبـــری مــزن ایـنـجا بت عشـق اسـت سـر فــرود آور خون میافتد به عشوه در جگرت از غمـش سر به چاه خواهـیبرد بـه خـدایـت پنــاه خـواهـیبــــــرد مثل گُل خنده میکنــد بت مـــن مـیخـزد یـوسـفـانـه بــر بدنـــش بـاغ لـبهـــای زعـفــــــرانـــی او مــژههــای بـلـنــد روی همــــش آه از ایـــن مـــاه چـــاردهســــاله روی تنهایـیام پـرنـــده نشست بـت مــن جـان گـرفـت ابـراهیـم روی لبهای دیگران جاریست تـا تـو باشـی و بـتپـرسـتـیــدن هر چه دلخواه اوست میگویم سجـده بـر پـای ایــن صنم نکنم تـو کـه پیغمبـری چـهکـار کنــم؟
یـاد او در خـاطـر مـن هـسـت اگــر در خـاطـر او
شیشهی ایمان بهدست افتادهام در پای آن بت
لبهای من به خنــده نشســت
بـاز طــوفــان گــــرفــت ابـراهـیـــم
بـت مـن رنـگ و بــو نمـیخـــواهـد
برگ و بار جهان ز ریشــهی اوست
هـر طرف نقـش آن پــریرو هست
دلـم از غصـه مسـت اوست هنــوز
مـیزنـم هـرچـه... در نمـیشکنــد
تـو بـتـت از گِـل اسـت ابــراهـیـــم
تو بهارت به ایــن قشنگی نیســت
گُـل بـه گـیـسـو نمیزنـد بـت تــــو 
تـو صــدای مــرا نمــیفــهــمـــــی
امـتـحــان کـن جـمـــال او دیـــــدن
تو دلت خون نبـوده در هـوســــــی
تــو نـشـسـتـیکـنـار دلـهــــرهات؟
شـده از عمـق سینـه آه کنــــی؟
خـیــمــهی ســروری مـزن اینجـا
عرض و جـدی بـر ایـن وجــود آور
آب خــواهــدشـــد آهـــن تبــــرت
غنچـه را بنـده مـیکنـد بت مـــن
مـاه در چــاه تـنـگ پـیـــرهـنـــش
آبـــی چـشــــم آسـمــــانـــی او
شـب زیـبـــای گیسـوان خمــش
قـطــرهی ژالــــه بـــر رخ لالــــــه
لبهای مـن به خنـــده نشست
بـاز طــوفــان گــــرفـت ابـراهیـم
او در اندیشهی زمان جاریست
امتــحـان کــن جـمــال او دیــدن
مـــــن زبــانریــز آن پـــریرویــم
چـه کـنـم رو بـه این حرم نکنم؟
مـن چـه بـا ایـن دل فگـار کنــم؟
| Design By : Night Skin |
بهتر و بهتر شود
Design
